بسياري به موضوع پيچيدهٴ ((مناظر و مرايا))، و به مسائل نور بهطور كلي داشت. از خاصيت درشتنمايي عدسيها كاملاً آگاه بود، و احتمالاً او اين آگاهي را به بيكن منتقل ساخت. (اين حاكي از آن است كه ساير اطلاعات دايرةالمعارفي بيكن احتمالاً از گروستست اقتباس شده است). بسياري از اين آثار فيزيكي را بيكن، روي هم رفته، به گروستست و آدام مارش نسبت داده است. گروستست از نخستين موٴلفان انگليسي بود كه با آثار مكتب سالرنو آشنايي داشت، (به عبارتي، احتمال دارد كه گيلبرت انگليسي مدتي بعد، با آنها آشنا شده باشد، ولي از سوي ديگر، آلفرد سارشلي مقدم بر اين دوست). به اخترگويي و كيميا هم توجه نشان داد، ولي تا حد زيادي عاري از تخيلات جادوگرانه بود.
وي اطلاعات خوبي از زبان يوناني داشت. مقارن سالهاي 1240 ـ 1243، نخستين ترجمهٴ كامل لاتيني اخلاق نيكوماخوسي را، همراه با شرحهاي اوستراتيوس، مطران نيقيه (حدود 1150 ـ 1220)، ميخائيل افسسي شاگرد پسلوس (نيمهٴ دوم سدهٴ يازدهم)، و ديگران فراهم كرد و يادداشتهاي زيادي دربارهٴ صرف و نحو زبان يوناني بر آن افزود. (اين ترجمهٴ بسيار مهم را ابتدا اشتباهاً به ويلهلم موربكي نسبت ميدادند.) خلاصهٴ اخلاق نيكوماخوسي را هم نوشت. آثار ديگري از ارسطو، ديونوسيوس اَريوباغي، يوحناي دمشقي، و منتخباتي از سويداس را هم از يوناني به لاتيني ترجمه كرد. از طريق اين ترجمهها تأثير عميقي بر توماي آكويني و آلبرت كبير اعمال كرد.
مقارن سال 1202، برخي از يونانيان به انگلستان رفتند و چند تن ارمني، كه در ميانشان يك اسقف هم بود، از سنت آلبانز ديدار كردند. به نظر ميرسد كه يك نفر به نام نيكولاس يوناني، كه منشي راهبان آن صومعه بود، گروستست را در مطالعاتش ياري ميكرده است. اين نيكولاس عهدهاي منحول دوازده بطريق را از يوناني به لاتيني ترجمه كرد.
گروستست در زبان عبري هم داراي اطلاعاتي بود و يك نسخه ترجمهٴ تحتاللفظي لاتيني از عهد عتيق، همراه با متن عبري آن در اختيار داشت. مهمترين دليل او براي حمايت از مطالعهٴ زبان عبري تشويق يهود به تغيير دينشان بود. وي خصومتي با يهوديان نداشت و بسياري از آنان را از هلاكت نجات داد.
ترجمهٴ مزرعهداري والترهنلي از زبان فرانسه به انگليسي را اشتباهاً به وي نسبت دادهاند.
دايرةالمعارف بسيار مهمي به نام خلاصهٴ فلسفه هم به نام اوست، ولي اين اثر مسلماً مربوط به بعدهاست، و احتمالاً از يكي از شاگردان بيكن است.
رابرت فقط يك محقق بزرگ نبود، بلكه از شجاعترين محققان بود. وي از نكوهش تمايلات زشت مردم عصر خويش، يا بازگفتن كارهاي نارواي دستگاه پاپ هراسي نداشت.
او رسوم فرانسيسيان را به جا نميآورد، ولي نخستين معلم فرانسيسيان آكسفورد و عضو